I'm gonna miSs it!*

Dag lieve familie & vrienden..*

Mijn avontuur zit er bijna op... Mijn afscheid op de stage komt dichterbij en ik ga ze daar eigenlijk toch echt wel miSSen...Ik heb er vele nieuwe, leuke, vreemde, fantastiche, schokkende,...momenten beleefd, die ik helemaal niet snel zal vergeten!

Verder horen jullie mijn “Sardienen busritten, heilige koeien, SARS-mondmaskers, Rijst, neuspiercing, stinkende rivieren, garageboxwinkels, gekleurde huizen, dodelijke verkeer, you wanne fuck me, ENORME mieren, Komische duo Nathan & Charlotte, masala, Kapatingé! , straathond, 1000den tempels, Spaanse chicka's, awa, jack & phil, zwem, 4mansbrommer, muggennet, 75 cl bier, “friS = fridge' , kaka op straat, bedel, lift, rickja,s , banglasi, Mosquito's, slappe lach, powercut, open deuren, verstikkende warmte, “ Vrouwen zal ik nooit begrijpen”, yesyes tommorow, printshop, bedstory, douche, Japati, vegitarische, reiS- en andere nog heel veel andere … “ verhalen wanneer ik opnieuw in ons België landje vertoef!

Het was me een waargenoegen om jullie 'up to date' te houden van mijn Stage in India! Jullie waren een fantastisch publiek! NogmaalS nen dikke merci voor alle lieve reactieS!*

Het was tot nu toe een onvergetelijk en geslaagd avontuur! Ik ben er van overtuigd dat onze trip dit alleen nog maar wonderlijker zal maken! Er komt een vervolg...:)

Deze keer niet tot Blogs, maar tot snel in reallife!

LiefS Tineke

@ Papa: NogmaalS???? ?????? ???? ????????????????! X

Indische hitte en reiskriebelS!

Dag lieve blOggers!

Na een heerlijke massage en stoombadsessie, maak ik even tijd om een blogje te schrijven want het is alweer even geleden!

Op mijn stage loopt alleS goed! Ik voel me er helemaal thuis. Momenteel ben ik een van de enige 'vrijwilligers' aan het werk. Velen zijn opnieuw naar huis of zetten hun reis in India verder. Eindelijk zijn alle rolstoelen en handfietsen gemaakt! Jihaa! Het heeft me wat tijd gekost om dit voor elkaar te krijgen, maar het is gelukt en dat is het voornaamste hé! Verder heb onder andere geschilderd met enkele 'kinderen', de handen van dames op papier gezet,... en met water gespeeld (dat vonden ze zalig!!). Ik heb mijn angst overwonnen en ben met hen beginnen knutselen. Het loopt vaak niet van een leien dakje en er hing meer verf aan hun lichaam dan op het papier, maar “Who cares?” als zij er maar plezier aan beleven! Verder ben ik op zoek gegaan naar materiaal voor in de snoezelhoek, die ondertussen, samen met de sessies, vorm krijgt. De kinderen zijn alvast blij met mijn 'originele' knutselcreaties.

Ik en Charlotte lassen af en toe eens een girlnight in wanneer Nathan in de gym of bij Vicas( mijn stagepartner) vertoefd. Zo gingen we vrijdagavond (30 maart) naar de film 'Hungergames'. Een echte aanrader! Terwijl vrijdagavond in België iedereen de bloemetjes buiten zet, was het hier misstil op straat wanneer we terug keerden van de laatavondfilm. Het warme weer vergt heel wat energie van ons allemaal. We zijn enorm snel moe, zweten gelijk nen zot en af en toe broeden er wat ziektekiemen in ons liijfje. We vonden dan ook dat we een heerlijke massage wel hadden verdient en voila helemaal relax schrijf ik dit blogberichtje voor jullie.

Ik ga even terug in de tijd om mijn weekenden met jullie te delen. Zaterdag 31/03 zijn we met onze Indische opa naar watervallen getrokken. Deze opa is een man in de 70 die Charlotte en Ik leerden kennen in het zwembad. Iedere dag is hij trouw op post om zijn 25 baantjes te zwemmen. Na een onwennige kennismaking met ons gastgezin, nam hij ons mee naar een fantastisch verfrissend plekje. Verder aten we in een gezellig eethuis. Normaal gingen we ook nog een meditatiecentrum bezoeken , maar de weg was versperd waardoor we er niet heen konden. Ik voelde me bovendien niet zo bijzonder lekker die dag en was al super moe na ons bezoek aan de waterval, dus was blij huiswaarts te keren. Charlotte had de hele week al last van een verkoudheid en stilaan werden ook Nathan en ik slachtoffer van deze snotmicrobe..Na de watervallen kwam daar nog een hoofdpijntje bij dus zondag werd het een dagje rusten.

Het vorige weekend trokken we naar Mysore en Bangalore. Na zo'n 6 uur in de bus kwamen we om vier uur 'snachts, een beetje kreupel en vooral moe, toe in Mysore. We sliepen enkele uurtjes in een tweepersoonsbed met ons drieën en waren klaar om Mysore te verkennen. Naar onze eerste Indruk was dit een eerder Westerse stad, maar dit bleek iets later inderdaad slechts een indruk te zijn. Al snel kwamen we in de typisch Indische kleine, gezellige en muffe straatjes terecht. We ontmoetten Said en twee Engelse jongens (Fill & Jack), die elkaar slechts de avond voordien hadden leren kennen. Fill is een 25 jarige kerel die in het dagelijkse leven les geeft aan delinquenten, maar vooral erg veel reist en dan ook heel wat zotte reisverhalen heeft te vertellen. . Jack of de man met zeker 8 piercings was 22 jaar en reist op kosten van de Engelse overheid reizen omdat hij een slimmerd is. Als laatste Said, een Indiër die samen met zijn vriend cursussen geeft over natuurlijke oliën en hun effect op je lichaam, ook voor massages en yogasessies kan je bij hen terecht. .Ik heb een olie gekocht voor pimples, aangezien er net een joekel op mijn voorhoofd stond!

Het was me onduidelijke van wie het huis (Yam Herbal Bodyshop genaamd) was, waar we de hele dag vertoefden, aangezien het een komen gaan was van Indiërs. Niet enkel lokale mensen ook buitenlanders vonden hun weg hier naartoe. We maakten kennis met 2 Amerikaanse juffrouwen en 1 Amerikaanse meisje van 18 jaar. Ook een Duitse twintiger passeerde de revue.

Said nam ons ( en de twee Engels mannen) mee naar verschillende plaatsen o.a. een ruimte waar ze de typische Indische sigaretten maken. Zo'n twintig mannen in één zelfde kamer, bladeren op maat knippen, tabak op de bladeren doen en door een supersnelle fingertwist was dit een sigaret. Nathan waagde zich er ook aan, maar helaas bleek hij niet zo'n pro!:) Verder zagen we hoe men prachtige figuren in houten tafelbladen en poten beitelden. In de namiddag gingen we naar een Asjram. Dit is een plaats om te mediteren. We hadden een ons een gebouw voorgesteld, maar deze Asjram bevond zich middenin de natuur; alleen maar planten, rotsen en water om ons heen. Het deed zo'n deugd opnieuw te vertoeven in de natuur! We hebben de hele middag geploeterd in het water! Omdat het een feestdag in India was werd het bekende Mysorepaleis gedurende één uur volledig verlicht, indrukwekkend! Die avond werd Jack 22 jaar en gingen we met z'n alleen naar een pub, om daarna het feestje verder te zetten op het dakterras van Said.

Omdat we op deze korte periode in India zoveel mogelijk willen zien, gingen we de volgende dag naar Bangalore. Opnieuw 4 uur in de bus.. we kwamen aan in een grote stad en wisten niet waar heen. Uiteindelijk zijn we op een Boedhaschool gestuit en werd onze religieuze kennis weer wat uitgebreid. Een bezoek aan een park monde uit in een televisieopname van “so you think you can dance” for kids! We werden opnieuw als VIP behandeld en de camera stond meerdere keren op ons gericht! Twee steden bezoeken op korte tijd, was achteraf bekeken niet iets teveel van het goede. Het reizen was namelijk enorm vermoeiend!

Ik heb gehoord dat mijn zonnestralen ergens tussen India en België blijven vaststeken. Ik blaas nog wat harder zodat jullie ze ontvangen en het hier wat dragelijker wordt!

Lieve groetjeS iedereen!

De tijd vliegt snel, gebruik hem wel!

Hoi!*

De trouw was een succes! Met onze Sari zagen we er op en top Indisch uit, alleen een bruiner kleurtje ontbrak nog. Op weg naar de zaal waar het trouwfeest zou plaatsvinden, stuitten we op een hele menigte die de straat blokkeert. Er staat een grote koets met bijhorende paarden en er wordt vuurwerk afgestoken. De man van het toekomstige echtpaar betreedt de koets en wordt met veel praal en pracht naar de zaal gevoerd, waar zijn verloofde op hem wacht. In de Indische cultuur (vooral bij de Hindoes) is het de familie van de vrouw die instaat voor het financieren van het hele huwelijk.

Er was een enorme tent opgezet, die vol stond met eetkraampjes! Iedereen kreeg een bamboebord en kon zichzelf naar hartelust gaan bedienen. Een life-band zorgde voor sfeer! Het aanstaande koppel kon er evenwel niet van meegenieten! Zij bevonden zich tezelfdertijd in een andere zaal om foto's te laten nemen met alle genodigden en hebben dus niet mee genoten van de gezelligheid in de tent. De meerderheid blijft slechts één à twee uur; men eet, trekt een foto en is weer naar huis. Van een feestje bouwen is er dus geen sprake. Ook wij keerden na een drie uurtjes richting hotelkamer. Eenmaal gearriveerd op ons kamer een klein vreugde sprongetje, want de sari mag uit! De volgende ochtend vroeg uit de veren, want het was pas dan dat ze echt trouwden. Verschillende rituelen werden volbracht om hen te verbinden. We zagen er niet veel van aangezien er een massa volk was. Gelukkig konden we toch een beetje mee volgen op de schermen langs de zijkant! Inderdaad, schermen! Zotjes! Het was alvast een leuke ervaring!

Dit weekend zijn we opstap geweest naar Ooty, een bergdorpje. Om 7 uur in de ochtend verlieten we Coimbatore om vier uur later aan te komen in Ooty. Tijdens een ochtend wandeling langs het meer, ontmoetten we 2 meisjes, Andrea van Spanje en Suzanna van Argentinië. Door hen vonden we een stekje om te slapen voor slechts 12 euro per nacht voor 3 personen! Mooie kamer en lieve uitbaters. De bevolking in Ooty lijken erg op personen van Tibet of Nepal , hoogstwaarschijnlijk door hun klederdracht. We bezochten een mooi, maar stinkend meer en eindigden ons ontspannend dagje met een gezellig avondje samen met de dames die we in de ochtend eerder hadden ontmoet. Hun reisverhalen, hun grappig Engels een avondje om niet snel te vergeten.

De volgende ochtend vertrokken we vroeg met een busje die ons de mooiste plaatsjes van OOty toonde. We hadden dit een dag eerder geboekt, samen met een Duitse juffrouw. Dat de Duitse ons niet echt lag, werd meteen duidelijk! Ze was enkel negatief en snauwde de Indiërs af . Ze kwam haar vriend bezoeken, die ze een jaar eerder in India had leren kennen, maar die bleek plots een visum te hebben bemachtigd om te gaan studeren in Budapest en was dus net naar daar vertrokken, waardoor ze elkaar net hadden gemist en ze dus voor niets en tegen haar zin in India was ( Dat was overduidelijk!).

We bezochten het hoogste punt van Zuid-India, een andere en mooiere bergtop, theeplantages en de botanische tuinen. Na een geslaagd weekend keerden we voldaan terug naar het gastgezin. Al verliep de terugweg net iets minder vlot, trafic-jam!

Mijn stageweek werd ingezet met een officiële opening van de Annakatti college ( stageplaats Nathan). Enkele tribals deden hun 'villagedance' en wij deden vrolijk mee. Verder begint mijn eindwerk vorm te krijgen, hoewel er heel wat mails aan te pas komen. Ik ga een snoezelhoek creëren en daarin individuele sessies geven waarbij ik de verschillende zintuigen zal stimuleren ( nog maar 1 maand!). Ook ben ik met de dames naar de zoo geweest! De zoo was niet zo waaaw (amper dieren), maar zij vonden het alvast geweldig!

Volgende week ben ik er weer, met meer (weer) nieuwtjes!

PS: Ik heb jullie wat zonnestralen opgestuurd! Ik hoorde dat jullie ze ontvangen hebben

Toedels Tineke

Ditjes & datjes*

Vannakam liefSte familie & vrienden!

Zondag uiteindelijk geen watervallen gaan bezoeken. Als we dit hadden geweten, hadden we zelf iets kunnen plannen! Heel erg jammer, een beetje een verloren weekend Maarja... we leren er uit, positief denken!That's the spirit!

Ik heb echter wel een leuke stageweek achter de rug! De kinderen waren opnieuw enorm blij me te zien! Er is één rolstoel beschikbaar voor alle 'kinderen', wij hebben hem opnieuw van onder het stof gehaald. Ze vinden het fantastisch eens de ruimte vanuit een andere hoek te bekijken en de wind door hun haren te laten glijden wanneer we met snelheid de rolwagen voortduwen. Woensdag nam ik enkele kinderen mee in de rolstoel en verkende ik met hen het terrein. Het vergde echter wel wat kracht. Nadien toonde de begeleiding echter dat de banden beiden helemaal plat stonden, vandaar dat deze niet werd gebruikt. Ik ging opzoek naar een winkel die de banden opnieuw kon oppompen. Onderweg kwam ik Katy tegen. Katy is een Canadese vrijwilligerster en leidt het nieuwe bouwproject. Meerdere FFC (wees)jongens helpen haar hierbij. Twee van de jongens gingen met me mee opzoek naar een bandenmaker. Volgens de eerste waren beide banden kapot en diende ik nieuwe te kopen. Oké, op naar de shop waar we nieuwe banden kunnen kopen, daar bleek uiteindelijk dat de banden gewoon plat stonden en helemaal niet kapot waren...! Deze week is ook gebleken dat de handfietsen, een opknapbeurt nodig hebben! Volgende week ga ik dus met alle rolstoelen en handfietsen naar de 'fietsenmaker'! Ook bij de vrouwen kon ik een lach op hun gezicht toveren deze week. We hebben armbanden en kettingen gemaakt. Het vergde veel geduld, maar het werden pareltjes! Ik heb zelf al een nieuwe lading kralen gekocht om dat ze het zo fijn vonden! De nagellak wordt ook een projectje voor volgende week.

Ook enkele 'mindere' momenten meegemaakt. Een van de vrouwen op de boven verdieping, was zo enthousiast door mijn komst,dat ze me helemaal niet meer wilde loslaten. Uiteindelijk hebben twee begeleidsters moeten ingrijpen de dame van me af te krijgen. Ik voelde me super schuldig t.o.v. De vrouw. Ik heb al meerdere malen opgemerkt, dat meerdere dames hun eigen kracht niet kennen. Ze staan er vaak niet bij stil hoe hard ze je omhelzen. Ook tijdens het creëren van de armbandjes liep het even mis. De leerkracht laat me wel vaker alleen in de klas. Plots waren er echter twee vrouwen aan het vechten, de parels vlogen in het rond. Ik heb een Indische student kunnen inroepen om me even te helpen, de dames te bedaren. Later bleek dat beide dames elkaar steeds plagen en af en toe elkaar eens in de haren vliegen. Een heel leerrijke, bewogen week!

14 maart 00.00 u verrasten we Betsy met drie mooie sjaals voor haar verjaardag, werd er gezongen en aten we cake. Verder deze week onderging het huis een make-over. De zetel werd met een nieuw stofje overtrokken, er kwamen nieuwe gordijnen, plots lag er een mat, nieuwe kussens,... Woensdagavond werd duidelijk waarom.. de priester kwam eten! Prrr... wat een geforceerd boeltje. De gasten zaten allen rond de tafel en de anderen stonden er omheen. Na een half uurtje eten en een kwartier bidden, verlieten ze al weer het huis.

Charlotte & ik mochten om onze Sari deze week. We pasten het topje...of eerder we wrongen onszelf erin

, duwen, trekken en vooral niet ademen. Volgens de mevrouw van de winkel was het perfect.. Straks gaan we de hele Sari eens aan proberen, spannend! Morgenmiddag vertrekken we richting het trouwfeest, op mijn volgende blog, lezen jullie hier meer over!

Lieve groetjeS Tineke!

Zet de tijd even stil!

Hoi iedereen!

Ondertussen al een maand in dit kleurrijke land! Het gaat enorm snel, TE snel! Op mijn stage hadden vorige week reeds alle mannen dezelfde coup gekregen; bros genaamd. Maandagmiddag startte de scheersessie voor de Special Care kinderen. Aangezien er heel wat luizen zich nestelen hun de haren, houden ze het haar van iedereen kort. Ook alle vrouwelijke bewoners hebben kort haar. Vermits het alweer powercut was en we het elektrische scheerapparaat niet konden gebruiken, haalden we de schaar en de onze beste scheertalenten boven. Mijn klantje was een flinke 7jarige meisje (lichaamsbouw van een peuter) die genoot van wat zich allemaal afspeelde op haar kleine hoofdje. Ze is blind en doof en reageert dus enkel op aanrakingen en vibraties van de stem. Na eerst het meeste haar te verwijderen met de schaar, nam ik vol goede moed het scheermesje in de hand. Dat ging al heel wat minder..vele haren bleken in haar hoofdhuid gegroeid te zijn en bovenal leed ze aan een 'besmettelijke ziekte'. Een vreemde soort luis die onderhuids eitjes legt en er daardoor witte puntjes ontstaan op de hoofdhuid. Niet zo prettig om te zien. Gelukkig kan het eenvoudig behandeld worden door een soort zalf erop te schrijven, maar als het niet behandeld wordt, is het erg schadelijk dus iedereen moet aan het scheermesje geloven!Ondertussen al z'n 6 kale kopjes, eigenlijk wel erg om te zien, maar ik begrijp de reden nu wel. Doet me eraan denken dat ik dringend om luizenshampoo moet!

Verder een wandeling met de schoolgaande dames gemaakt op het domein, samen met sociaalwerk studenten. Het werd me duidelijk dat sommigen van de dames echt wel nog slim zijn en vlot Tamil praten. Het was mij nog niet echt opgevallen, vermits ik geen Tamil spreek. Verder heb ik me ook ontpopt als gids van de campus. Plots stonden er 3 Indische 'meisjes' in de special care afdeling. Ze hadden een hele boel koekjes mee om uit te delen aan alle kinderen. Omdat niemand aanstalten maakte ze rond te leiden, deed ik het maar. Ik toonde hen alle verschillende groepen en beide campussen. Ze waren enorm vriendelijk, al verliep de communicatie niet zo vlot.. Het bleken uiteindelijk geen meisjes te zijn, maar vrouwen van 25,27 en 32 jaar. Indiërs zien er over het algemeen enorm jong uit!

8 maart was het Internationale vrouwendag! Hopelijk zijn alle vrouwelijke volgers, goed in de bloemetjes gezet!? Zoals Valentijnsdag, werden ook nu op straat begroet met een 'happy womensday'! Om onszelf in de bloemetjes te zetten, gingen we die dag opzoek naar een Sari ( een traditionele indische jurk/ doek). Aangezien we hem niet konden passen zijn we maar afgegaan op de kleur. Charlotte koos een rode, de mijne werd oranje! De doek gaat samen met een persoonlijk bovenstukje; maten gaan laten opmeten bij de kleermaker en woensdag kunnen we erom. Volgend weekend gaan we naar een echt Indisch trouwfeest, dus de perfecte gelegenheid om deze te dragen. Gouden armbandjes, ringen, een bindi (derde oogje), … all the Indian way! Foto's zullen volgen* Om de vrouwendag goed af te sluiten, gingen we iets eten met de dochter des huizes! Deze week ben ik trouwens ook parels en nagellak gaan kopen, voor een womensday te organiseren op stage. De vrouwen houden van nagelak, hoorde ik. Ik ben benieuwd..!

Af en toe raken we een beetje gefrustreerd, aangezien het niet toegelaten is buiten te gaan wanneer het donker is en zeker al niet wij, de meisjes. We voelen ons soms een beetje opgesloten in het huis, we hebben onze vrijheid nodig! Gelukkig nam Andy ons mee naar een hotel met bar aan, waar we iets konden drinken! Alweer een goede afsluiter van de dag! Morgen gaan we normaal watervallen bezoeken of het waar is, laat ik jullie de volgende keer weten!

ToedelS Tineke

Ps: Ook jongens doen hier een make-up-lijntje onder hun ogen! Lachen!

I'm back!

Hey BloggerS!*

Het blijkt dat als ik niet de kernpunten van de dag opschrijf ik enorm snel vergeet hmmm.. Wat allemaal gedaan deze week... ? Ik doe mijn best even terug te gaan in de tijd....

Aangezien er in het weekend ( 25 & 26 feb.) zwemcompetitie was en maandag de sluitingsdag is van het zwambad, hebben we drie dagen gehuiverd naar een verfrissende duik! Zaterdagmorgen Tamilbasics class... Prrr..snapte er niet veel van! De drie uur leken dan ook eeuwig te duren. Enkele voorbeelden:

– Yes = Aama, no= ilè, I = Naan, my= jen

– I'm coming from Belgium = Naan Belgital irrende varein

– I can't understand = Jenalei moediatei poerium

– How are you today = Ineke japedi irkingei

– I love India = Naan Indiawei neisikerein

– Stupid = moetal

– ...

Het moeilijkste is dat het zelfde woord vaak meerdere betekenissen heeft. Je moet dus weten waar de klemtoon te leggen. Het heeft al enorm grappige taferelen opgeleverd, aangezien wij elk woord verkeerd uitspreken! De plaatselijke bevolking vindt het wel leuk, dat we enkele woorden kennen!

De tweede week stage zit er alweer op! In het volgende blogbericht schrijf ik mijn avonturen van stageweek 3! Vrijdagmiddag, 2 maart ( wOow we zijn al Maart!!), werden we in de college verwacht. Na een uur wachten, arriveerde de leerkracht...toch nog wat wennen aan de IST (Indian Standard/Strechable time)! Al dat wachten is bovendien niet bevorderlijk voor de zweetproductie!

Vrijdagavond werd dus duidelijk wat ze van ons verwachten op stage. Voor de Indische college moet ik vooral werken rond het onderwerp CP (Cerebrale parese), waar meerdere kinderen en volwassenen aan lijden in FFC. We moeten elk twee kinderen observeren, van beiden een beeldvorming maken met hun mogelijkheden en beperkingen en activiteiten ontwikkelen waarbij men streeft naar een evolutie bij het kind. Voor mijn Bachelorproef in België voeg ik daar ook nog een activiteitenaanbod aan toe voor de vrouwen. Voldoende werk voor de boeg!

Op een zwoele warme Indische avond ( zoals alle avonden hier) belanden we op het dak. We leerden elkaar allemaal wat beter kennen en speelden waarheid, (durven) of doen. De avond eindigde op de dakpannen, terwijl we genoten van de sterrenhemel. Het leverde trouwens ook leuke foto's op. Check facebook! Gezelligheid troef!

Omdat Melwin, een van de Indische studenten, een maand naar Dubai vertrok, gingen we als afscheid met enkelen naar de cinema. Wonder boven wonder wie ontbrak uiteraard die avond? Melwin! Dan maar zonder hem naar de cinema. De drie belgen elk achterop een motors/scooter van het gastgezin! Zalige rit! Deze keer gingen we naar een film in Tamil, de lokale taal. Wel zonder ondertiteling... met af en toe een kleine vertaling was het verhaal me voldoende duidelijk! Zeker voor herhaling vatbaar!

Dit weekend ( 3 & 4 maart) maakten we onze eerste trip. We trokken richting het Anamalai wildpark. We keken er al een hele week naar uit. We zitten in een leuke buurt, maar erg veel valt hier nu ook niet te beleven. Er werd voor ons een taxi geregeld , aangezien de trip via bus zeker vijf uur in beslag zou nemen. Het prijskaartje van de taxi was natuurlijk wel iets hoger, maar we hadden voldoende zitplaats, lieten onze haren wapperen in de wind en genoten van alle indrukken onderweg. De straten werden geleidelijk aan groener; meer palmbomen, grasvelden, ...wat had ik de natuur gemist!

Het wildpark ligt in de Anamalai Hills. We verbleven in een Treehut met een fantastisch uitzicht op de bergen. Hoewel we met z'n drieën waren, hadden we slechts een tweepersoonsbed. Lekker knus dan maar! In de middag vertrokken we op een twee uur durende safari. Safari met een open jeep ? Nee.. domper.. Het werd een klein busje met legerprint waar we met zo'n 25 personen in zaten. We zagen wilde bizons, zwarte en bruine aapjeS en olifanten. Zoals verwacht geen leeuwen of luipaarden te bespeuren, daarvoor was het te warm. Het enorme geluid van het busje zat er vermoedelijk ook wel voor iets tussen.

Nadien de nabije omgeving even gaan verkennen, er werd namelijk niet toegestaan dat je er verder alleen op uit trok. Aan de rand van het park leven enkele mensen, maar we troffen vooral verloederde leegstaande huizen aan. Nadien werd duidelijk dat deze huizen in de nacht worden gebruikt om dieren te spotten.

Wanneer we terugkeerden naar onze boomhut ontmoetten we twee bekende Indische politiekers ,die hier ook een weekend verbleven. Eerst deden we een tripje met hun auto, maar ook nu geen geluk en spotten we opnieuw dezelfde dieren. Onze avond brachten we bij hen door, al was dat niet helemaal onze eigen keuze. Aangezien de ene man ( +- 45) duidelijk een crush had op Charlotte, verzonnen we vele uitvluchten om toch maar naar onze boomhut te gaan. Maar niets hielp.. Rond 9 uur (5 uur later) konden we ontsnappen! Hoef! Een blad-steen-schaar voor wie de pineut was die in het midden moest liggen; Charlotte! Haha.. Slaapwel!

De volgende morgen stond de taxichauffeur opnieuw op post om half 10. Olifantenrit!!.. althans dat dachten we ... Het bleek een tempelfestival te zijn vandaag en alle olifanten waren naar deze festiviteit. Het festival was helaas enkel voor de forestpeople. We konden gelukkig nog steeds een ander deel van het park gaan bezichtigen. Maar ook hier hadden we geen geluk. Omdat er geen andere mensen waren op dat moment, dienden we heel wat roepies uit onze mauw te schudden. Heel erg veel van het wildpark hebben we dus niet gezien, gelukkig maakte de taxichauffeur ons weekend compleet door ons mee te nemen naar een mooie tempel, gezellige straatjes en als afsluiter een enorm meer! Volledig opgeladen, back to work!

LIefS Tineke

Eerste Stageweek!

20-24 februari: 1ste Stageweek

Eerste stageweek zit erop! Mijn stageplaats heet FFC; Families For Children ( website: http://www.familiesforchildren.ca/ ). De eerste dagen heb ik beide campussen bezocht. De ene campus heet Special Care. Special Care omvat 3 gebouwen; een gebouw voor de mannen, gebouw voor de kinderen en vrouwen en een kleine kamer waar de fysiotheurapeut zijn bureau heeft en er ook nog enkele mannen wonen. Zoals je al kon vermoeden wonen hier dus enkel personen met een beperking.

Op de andere campus wonen zowel personen/kinderen met een beperking als weeskinderen. Hier verblijven de Special care baby's ( = jonger dan 7 jaar) en de kritieke kinderen die enorm ondergewicht hebben. Hier is ook de pre-school (kleuterklas) en lageronderwijs voor kinderen met speciale behoeften, de andere kinderen gaan naar een overheidsschool in de buurt. Op deze campus zijn ook enkele projecten aan de gang, zoals een naaiatelier, een wenskaartatlier,.. Hier werken zowel volwassenen die als wees zijn opgegroeid in FFC, als personen met een beperking. Door deze projecten kan de organisatie stand houden, want momenteel is ze onafhankelijk van buitenlandse steun, wat dus super is.

De eerste week was zoeken; hoe benader ik de kinderen , de volwassenen en de staff? Maar eigenlijk ging het allemaal vanzelf. Iedereen was blij me te zien! Dat een lach wonderen kan doen, is hier echt wel toepasselijk!

Momenteel werk ik op de Special care afdeling bij de 'kinderen' (19) en vrouwen (30). In de ochtend helpen we ( Vicas & Ik) de fysiotherapeut, door na zijn behandeling te wandelen met de kinderen. Het zijn slechts zes kinderen vermoed ik die fysio krijgen. We helpen ze te lopen via een looprek en vaak met spalkjes aan hun benen. Vele kinderen worden buiten geplaatst in hun stoeltje zodat ze kunnen genieten van de zon. Een groot deel van de tijd zitten de kinderen gewoon buiten zonder dat er begeleiding bij ze is, zonder speelgoed, doelloos voor zich uit te staren. Donderdag heb ik wat speelgoed bij elkaar gesprokkeld en gespeeld met hen, ze genoten er duidelijk van! Nadien is het tijd om ze weer naar binnen te dragen. Ik stond er van versteld hoeveel deze kinderen wegen! Ook help ik bij het eten geven.

In de namiddag werk ik bij de vrouwen, deze wonen op de bovenste verdieping. Ongeveer 10 vrouwen gaan naar een klasje op het gelijkvloers. De andere vrouwen blijven boven en doen de hele dag NIETS! De vrouwen zijn erg aanhankelijk, velen onder hen kunnen stappen en hangen de hele tijd rond me! Wel niet altijd even prettig, ook al enkele beten gekregen van een dame die vond dat ik haar onvoldoende aandacht gaf.. maar daar kan ik wel mee om. Ik geniet omdat zij genieten!

Aangezien de fysiotherapeut er helemaal alleen voor staat voor beide campussen, soms vergezeld door studenten fysio, spring ik vaak eens binnen in zijn lokaal. Daar wonen zo'n 6 tal mannen! Ze zijn super! Geen van hen kan stappen, maar ze zijn steeds enorm goed gezind! Ze kunnen zelfs een beetje Engels!

Al deze mensen hebben enorm weinig en genieten van iedere seconde dat ze aandacht krijgen. De Indische begeleidster bieden enkel de basisbehoeften; eten geven, hen te slapen leggen en hen verschonen, maar liefde en genegenheid krijgt men amper van hen.

Ik zou zoveel meer kunnen vertellen over mijn eerste stage week, maar nu hebben jullie toch al een beetje een beeld van waar ik de komende drie maanden ga vertoeven!

LiefS Tineke!

PS: Bedankt voor jullie lieve reacties!

Botanique Garden & Charlotte 21!

18 Februari

Bezoek aan de Botanique Garden: In onze gedachten een mooie groene tuin, vol met prachtige bloemen in allerlei kleuren, bovendien bevestigde de site dit plaatje. De realiteit was echter heel anders; verdord gras, geen kleurrijke bloemen te bespeuren,.. hebben we daarvoor de hele dag op trip geweest om dit te zien? Aaarghh...! Domper..Teleurstellend! In de avond keken we nog een filmpje en om 12 uur was het Charlotte haar verjaardag! We staken samen in de kamer spetterS aan (Dankoe Nicht!) en zongen happy birthday! Als k(e)aars op de taart, letterlijk en figuurlijk , werd onze kamerdeur open gedaan en begon iedereen happy birthday te zingen. We vulden onze maagjes met heerlijke taart en Charlotte kreeg een Indisceh shirt kado! Check filmpje op facebook!*

19 februari

Nogmaals hieperdepiep voor Charlotte: 21 jaar! Deze ochtend naar de kerk geweest. Een immens gebouw, geen gelijkenissen met een kerk van bij ons! Het gebouw is onderverdeeld in kleine zaaltjes; Tamil mis, Engelse mis, studentenmis, seniorenmis,... Samen met Auntie & Uncle woonden we de Engelse ceremonie bij. Het eerste half uur staat iedereen recht, worden er vooraan op het podium Jesussongs gezonden, iedereen doet guitig mee van jong tot oud. Velen zingen met de ogen dicht, armen naar de hemel gericht! Wij voelden ons een beetje vreemd, meezingen of niet? De lyrics werden namelijk geprojecteerd op een scherm. Heel wat liedjes meegezongen, maar eerlijk ik voelde me soms toch een beetje schuldig tegenover de echte gelovigen... Nadien las men een verhaal voor uit de bijbel en vertaalde men dit bijbelse verhaal op de huidige maatschappij, werkelijk fascinerend en nog boeiend. Al gaan we het bij deze ene keer houden, denk ik, maar hoe leggen we dit uit aan Auntie en Uncle...?

Charlotte is een filmfan dus op het programma stond een bezoekje aan de nieuwe cinema in de mall. We zouden naar de film gaan van half 5... maar helaas pindakaas omdat onze vrienden onder vertrekken, hetzelfde verstaan als douchen, waren we te laat voor de film. De film van half 8 dan maar.. Drie uur wachten leek lang, maar waren direct voorbij; bowlen, eten, indian icecreme (ieuwww!), ... en dan naar de film. Een geslaagde dag vandaag! Op tijd onder de wol want morgen begint de stage!