Vannakam liefSte familie & vrienden!

Zondag uiteindelijk geen watervallen gaan bezoeken. Als we dit hadden geweten, hadden we zelf iets kunnen plannen! Heel erg jammer, een beetje een verloren weekend Maarja... we leren er uit, positief denken!That's the spirit!

Ik heb echter wel een leuke stageweek achter de rug! De kinderen waren opnieuw enorm blij me te zien! Er is één rolstoel beschikbaar voor alle 'kinderen', wij hebben hem opnieuw van onder het stof gehaald. Ze vinden het fantastisch eens de ruimte vanuit een andere hoek te bekijken en de wind door hun haren te laten glijden wanneer we met snelheid de rolwagen voortduwen. Woensdag nam ik enkele kinderen mee in de rolstoel en verkende ik met hen het terrein. Het vergde echter wel wat kracht. Nadien toonde de begeleiding echter dat de banden beiden helemaal plat stonden, vandaar dat deze niet werd gebruikt. Ik ging opzoek naar een winkel die de banden opnieuw kon oppompen. Onderweg kwam ik Katy tegen. Katy is een Canadese vrijwilligerster en leidt het nieuwe bouwproject. Meerdere FFC (wees)jongens helpen haar hierbij. Twee van de jongens gingen met me mee opzoek naar een bandenmaker. Volgens de eerste waren beide banden kapot en diende ik nieuwe te kopen. Oké, op naar de shop waar we nieuwe banden kunnen kopen, daar bleek uiteindelijk dat de banden gewoon plat stonden en helemaal niet kapot waren...! Deze week is ook gebleken dat de handfietsen, een opknapbeurt nodig hebben! Volgende week ga ik dus met alle rolstoelen en handfietsen naar de 'fietsenmaker'! Ook bij de vrouwen kon ik een lach op hun gezicht toveren deze week. We hebben armbanden en kettingen gemaakt. Het vergde veel geduld, maar het werden pareltjes! Ik heb zelf al een nieuwe lading kralen gekocht om dat ze het zo fijn vonden! De nagellak wordt ook een projectje voor volgende week.

Ook enkele 'mindere' momenten meegemaakt. Een van de vrouwen op de boven verdieping, was zo enthousiast door mijn komst,dat ze me helemaal niet meer wilde loslaten. Uiteindelijk hebben twee begeleidsters moeten ingrijpen de dame van me af te krijgen. Ik voelde me super schuldig t.o.v. De vrouw. Ik heb al meerdere malen opgemerkt, dat meerdere dames hun eigen kracht niet kennen. Ze staan er vaak niet bij stil hoe hard ze je omhelzen. Ook tijdens het creëren van de armbandjes liep het even mis. De leerkracht laat me wel vaker alleen in de klas. Plots waren er echter twee vrouwen aan het vechten, de parels vlogen in het rond. Ik heb een Indische student kunnen inroepen om me even te helpen, de dames te bedaren. Later bleek dat beide dames elkaar steeds plagen en af en toe elkaar eens in de haren vliegen. Een heel leerrijke, bewogen week!

14 maart 00.00 u verrasten we Betsy met drie mooie sjaals voor haar verjaardag, werd er gezongen en aten we cake. Verder deze week onderging het huis een make-over. De zetel werd met een nieuw stofje overtrokken, er kwamen nieuwe gordijnen, plots lag er een mat, nieuwe kussens,... Woensdagavond werd duidelijk waarom.. de priester kwam eten! Prrr... wat een geforceerd boeltje. De gasten zaten allen rond de tafel en de anderen stonden er omheen. Na een half uurtje eten en een kwartier bidden, verlieten ze al weer het huis.

Charlotte & ik mochten om onze Sari deze week. We pasten het topje...of eerder we wrongen onszelf erin

, duwen, trekken en vooral niet ademen. Volgens de mevrouw van de winkel was het perfect.. Straks gaan we de hele Sari eens aan proberen, spannend! Morgenmiddag vertrekken we richting het trouwfeest, op mijn volgende blog, lezen jullie hier meer over!

Lieve groetjeS Tineke!